Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Marjan (57) doet nog steeds boodschappen voor haar volwassen kinderen.
Marjan: „Mijn kinderen zijn allang volwassen, dus mijn opvoedtaken zitten er ruimschoots op. Ze zijn ook goed terechtgekomen, gelukkig – dat moet je als ouder altijd maar hopen. Maar ze hebben gestudeerd, hebben een goede baan en regelen hun eigen zaken prima. In principe hebben ze mij dus nergens meer voor nodig, al komen ze nog geregeld op de koffie.
Regelmatig in de supermarkt
Volwassen of niet, toch sta ik nog regelmatig voor ze in de supermarkt. Het begon vorig jaar met iets kleins: mijn dochter had het hartstikke druk op haar werk, overzag het allemaal even niet meer en appte me of ik iets voor haar kon meenemen uit de winkel. Natuurlijk schoot ik meteen in de moederrol en toog ik naar de supermarkt. Aangezien mijn zoon ook in de buurt woont, stuurde ik hem ook een berichtje: had hij nog iets nodig?
Kennelijk vonden ze dat heel fijn, want steeds vaker doen ze een beroep op me. Ik krijg regelmatig verzoekjes doorgestuurd. Brood, yoghurt, pasta, koffie, noem het maar op. Ik heb daar geen moeite mee, ik moet zelf ook gewoon boodschappen doen, dus dan kan ik net zo goed iets extra’s meenemen. Alleen betaal ik dus ook voor die extra’s, want ik vind het stom om voor iets onbenulligs als een pak melk of pasta een Tikkie te sturen.
Deel uitmaken van leven
Mijn man weet dat ik dit doe en verklaart me voor gek – en dan weet hij nog niet eens dat ik alles ook betaal. Ik durf dat ook niet toe te geven, omdat ik weet dat het schuurt. Tegenover vriendinnen zeg ik helemaal niks, die oreren juist hoe fijn het is dat ze uit die zorg-fase zijn. Ik vind het juist fijn om nog iets voor mijn kinderen te kunnen doen, om nodig te zijn.
Misschien mis ik dat ook wel uit de tijd dat ze nog klein waren – het feit dat ik om de haverklap dingen voor ze regelde, betrokken was bij hun leven. Het is dus niet dat ze niet anders kunnen. Nee zeg, ze kunnen príma hun eigen boontjes doppen. Het is meer dat ik als moeder zo toch nog een beetje deel uitmaak van hun leven. Als ik daarvoor af en toe boodschappen moet doen, dan doe ik dat met liefde.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
- Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
- Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’
