In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: David (37), wiens grote passie voor golf steeds meer wrijving opleverde in zijn relatie. „Als ik aangaf dat ik een paar uur wilde spelen, vroeg ze waarom het zo lang moest duren.”
David (37): „Ik golf al jaren. Het is voor mij echt een uitlaatklep. Een paar keer per week de baan op met vrienden, heerlijk. Gewoon even weg uit de drukte van werk en alles, ik kan het iedereen aanraden. Toen ik mijn vriendin leerde kennen op een verjaardag van een neefje van mij, kwam ons gesprek al snel op golf. Ik vertelde er enthousiast over en zij reageerde toen heel leuk.
Weer te kriebelen
In de herfst en winter speelde ik minder. Niet alleen vanwege het weer, maar ook omdat we elkaar net leerden kennen en veel samen waren. Dat voelde goed, dus ik liet mijn hobby tijdelijk wat op de achtergrond raken. Maar toen het voorjaar werd en de dagen langer en lichter werden, begon het bij mij weer te kriebelen. Dat is gewoon wat golf met je doet.
Ik vertelde haar dat ik weer wat vaker de baan op wilde met mijn vrienden. Eerst leek dat geen probleem, tot ik daadwerkelijk ging. Vanaf dat moment merkte ik dat er irritatie ontstond. ‘Weer golf?’, zei ze dan. Of: ‘Moet dat nou echt zo vaak?’ Als ik aangaf dat ik een paar uur wilde spelen, vroeg ze waarom het zo lang moest duren. Of ik niet gewoon een uurtje kon gaan, alsof je golf even tussendoor doet in een lunchpauze.
Tijdverspilling
Het werd steeds duidelijker dat ze er eigenlijk niets mee had. Op een gegeven moment noemde ze het zelfs tijdverspilling. Dat kwam binnen. Voor mij was het iets waar ik juist energie van kreeg, iets wat al jaren een belangrijk deel van mijn leven was. En ineens werd het neergezet alsof ik iets nutteloos aan het doen was.
Wat ik misschien nog wel het lastigste vond, was dat het niet alleen om mijn hobby ging, maar ook om de mensen met wie ik speelde. Mijn vrienden. Het idee dat ik daar plezier uit haalde, leek haar vooral te irriteren.
Niet op één lijn
Na een paar gesprekken waarin ik probeerde uit te leggen waarom het belangrijk was voor mij, merkte ik dat we niet op één lijn kwamen. Uiteindelijk begon ik me zelfs schuldig te voelen als ik een keer ging spelen en dat voelde niet goed.
Op een gegeven moment wist ik: dit gaat niet werken als je elkaar niet de ruimte gunt om je eigen dingen te blijven doen. En al helemaal niet als je hobby wordt weggezet als iets onzinnigs. Ik heb toen besloten om er een punt achter te zetten, dit zou alleen maar meer wrijving geven in de toekomst. Achteraf denk ik: iemand hoeft mijn hobby niet per se leuk te vinden, maar respect ervoor is wel het minimum. En als dat er niet is, dan houdt het op.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
- Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
- Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
- Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
- Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’
