Is je relatie uit, loop je opeens met een rekenmachine door de supermarkt. Omdat je geen cent kunt verspillen. Vooral vrouwen blijven vaak berooid achter na een break-up. In Blut na de breakup spreekt Metro met lezers die in financieel zwaar weer belandden na hun scheiding. Deze week: Puck* (50), die als zzp’er geen inkomen had vanwege corona, toen haar man wilde scheiden
Puck: „Op mijn 18e ontmoette ik mijn man en uiteindelijk waren we 23 jaar getrouwd. Op een dag zei hij opeens: ‘Ik weet niet of ik dit nog 23 jaar wil’. Dat kwam voor mij als een complete verrassing. In eerste instantie dacht ik juist aan hem en ging ik voor hem zorgen, want ik dacht: dit komt door corona en de bijbehorende werkdruk. Zijn baan is namelijk heel stressvol. Ik gunde hem wat rust en daarom ging hij naar de camping.
Maar toen ik een keer naar de camping reed, was hij daar helemaal niet. Ik belde hem en hij nam op: ‘Ik loop in het bos’. Ondertussen hoorde ik iemand schuiven met kopjes op de achtergrond. Ik wist dat er waarschijnlijk iemand anders in zijn leven was. Ik word er weer emotioneel van als ik het vertel… Mijn wereld stortte op dat moment in elkaar. Niet alleen vanwege mijn man, ik dacht ook meteen aan onze zoon van 18. Ik wilde niet dat hij hier last van zou hebben.
Berooid na de scheiding: het regelen van de financiën
Het was midden in een coronalockdown en mijn werk lag stil. Ik ben fotograaf van beroep, zzp’er. Dus ik had geen inkomen. Ik had wel een buffer, waarmee ik best drie weken ziek kon zijn, maar nu had ik al meer dan een jaar geen werk, door corona. Er kwam een soort paniek in mijn hoofd en ik wist: nu moet ik hulp zoeken. Ik voelde dat ik mezelf verloor. Normaal heb ik een hele evenwichtige, Friese kop en ben ik niet zomaar uit het veld geslagen, maar nu wist ik het niet meer. Dus ben ik naar een mediator gegaan. Achteraf gezien heeft dat voor mij niet goed uitgepakt.
Bij de mediator wilde ik alleen maar dat het voor mijn zoon goed geregeld was. Ik dacht in die periode zelfs: nadat alles geregeld is, kap ik ermee, want voor mij heeft het leven geen zin meer. Ik was rijp voor opname en dat zeg ik niet om zielig te doen, maar zo was het. Bij de mediator gaf ik daardoor alles weg. Met partneralimentatie was ik emotioneel helemaal niet bezig, ik ging akkoord met een heel laag bedrag. De overwaarde van het huis zou gedeeld moeten worden, maar daar kwamen we samen niet goed uit. Toen zei ik: ‘Prima, dan wil ik dat de overwaarde naar onze zoon gaat.’
Ik kon gewoon niet meer logisch nadenken, was er maar iemand geweest die beter met mij had meegekeken. Na de mediator komt er een convenant, dat naar een advocaat gaat die het moet doorlezen en contact met je op moet nemen. Die advocaat moet je vertellen wat er gebeurt als het naar de rechtbank gaat, dus waar je daarna aan vastzit. In mijn situatie is dat proces helaas niet zorgvuldig genoeg verlopen. Daardoor hang ik en heb ik niks meer. Mijn ex heeft bijvoorbeeld het huis zonder overwaarde verkocht, onderhands. Omdat het convenant niet duidelijk genoeg was opgesteld, kon ik daar later niets meer aan veranderen.
Blut na de break-up
Ik had nog een tuinset, mijn auto en cameraspullen. En een bed. Dat was het. En mentaal was ik er slecht aan toe. Als iemand van je wil scheiden is dat altijd heel verdrietig, ook al stem je er beiden mee in. Maar mijn man bracht het voor mij heel onverwacht en ik ben lang met vragen blijven zitten. Je vraagt je dan af: is de 25 jaar die we samen hebben geleefd wel echt geweest? Of was het één grote leugen? Ik weet het nog steeds niet.
Lichtpunt
Mijn familie heeft alles gedaan wat in hun macht lag na mijn scheiding en ik heb ook heel fijne vrienden. Ik kreeg meubels en ik denk dat ik wel een halfjaar lang bij vrienden heb gegeten. Mijn ouders hielpen met boodschappen en vrienden sprongen ook bij voor de huur. Via een bekende kon ik bij McDonald’s gaan werken. In de lockdown heb ik twee maanden lang hamburgers gebakken.
Ik stond in de McDrive, achter zo’n raampje. Mijn kennis zei: ‘Dat is goed voor je, want dan kom je iedereen onder ogen.’ Ik ben in Drenthe een redelijk bekende kop en via het drive-through raampje kwam ik inderdaad iedereen onder ogen, dat heeft me geholpen. Dat mensen in mijn omgeving me zo geholpen hebben, is echt bijzonder, denk ik. Anders had ik hier niet meer gezeten.
En nu
Inmiddels ben ik weer gelukkig. Mijn zoon woont gelukkig bij me. Na twee jaar pikte ik mijn oude werk op en sinds een halfjaar gaat dat weer op volle kracht, met de energie van vroeger. Ik heb een nieuwe partner, die enorm begripvol is. Daar mag ik mee in mijn handjes knijpen, want het lijkt me heel lastig als je een relatie aangaat met iemand die zo’n trauma heeft opgelopen. Mensen zeggen dat je het afsluit en een plekje moet geven, maar voor mij werkt dat niet zo eenvoudig. Je leert ermee omgaan, maar een plekje geven? Vertel mij maar hoe. Het gaat hartstikke goed met me, maar er zit wel een wond.
Tips
Vind een goede mediator, met een keurmerk. Niet alle mediators zijn slecht, maar het is een vrij beroep, iedereen mag het worden. En zorg dat je een advocaat ziet, altijd. Ik ben naar de deken (toezichthouder, red.) van advocaten gestapt en heb verteld wat mij is overkomen, want ik had het gevoel dat bepaalde dingen in het proces beter hadden gekund. De deken is een onderzoek gestart en heeft tien advocaten, willekeurig in het land, gecontroleerd. Daaruit bleek dat er vaker onvoldoende aandacht werd besteed aan scheidingsconvenanten en het contact met cliënten.
Advocaten en mediators moeten hun werk goed doen, want op het moment dat je zo emotioneel bent, neemt een ander mechanisme je over. Je kunt niet meer logisch nadenken. Snel scheiden is volgens mij dan ook hartstikke slecht. Laat er even tijd overheen gaan en laat je gevoel bezinken, ga een jaar later je dingen pas regelen. Want in zo’n heftige en onzekere periode nemen mensen soms beslissingen die ze later anders bekijken. Op dat moment kon ik zelf geen goede beslissingen nemen.”
Wat zegt financieel expert Wendy Struijk van Revolution Finance?
Wendy: „Puck geeft het zelf al aan: emoties zijn een slechte raadgever. En dat is echt zo. Je bent vermoeid van alles, je wilt zo snel mogelijk verder met je leven en je wilt de zaak afgehandeld hebben. En dan maak je keuzes waar je spijt van krijgt. Advocaten hebben het druk. Het convenant komt bij hen in de vorm van een overeenstemming tussen twee personen, dit wordt dan bekrachtigd bij de rechtbank. Twee partijen zijn het eens, dus het kan meteen door, wordt dan snel gedacht.
In de situatie van Puck, zeker gezien het bezwaar van verdeling van de overwaarde, was het raadzaam geweest voor Puck om naast het mediationtraject een (vrijblijvende) afspraak te maken met een familierechtadvocaat. Gezien Pucks lage inkomen was zij in aanmerking gekomen voor gesubsidieerde rechtsbijstand en had zij haar belangen kunnen laten behartigen door een advocaat, zonder dat dit haar enorm veel geld zou kosten. Dan was Puck er een stuk minder berooid vanaf gekomen. Iedere alleenstaande met een lager inkomen dan 35.400 euro met peiljaar 2024 (in 2026) heeft recht op gesubsidieerde rechtsbijstand. Maak hier dan ook gebruik van, want de beslissing die je nu neemt, heeft gevolgen voor je toekomst.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
- De Financiële fout van Jonathan (34): ‘Ik wilde mijn spaargeld niet aanraken en ging daarom lenen’
- Maarten van Rossem waarschuwt in Nieuw Nederland: ‘Woon je 7 meter onder NAP? Verhuis’
- Je gaat straks meer dan 1000 euro belasting aan het waterschap betalen: ‘Grofweg een verdubbeling’
- Youssef (46) in Geld maakt (niet) gelukkig: ‘Ik wil minimaal een jaarsalaris aan spaargeld hebben’
- Jessie (33) in Opgebiecht: ‘Ik ga vaak uiteten met twee collega’s, maar ons team weet van niks’
