Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat ze liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Eefje (33) durft geen nee te zeggen op (extra) werkklusjes, maar loopt daardoor wel over.
„De laatste tijd merk ik het steeds vaker. Collega’s die me vragen om ‘even snel’ ergens naar te kijken, iets over te nemen, of om bij te springen bij iets dat haast heeft. Vaak met een charmante glimlach, en de opmerking ‘dat ik daar zo goed in ben’. En bijna automatisch zeg ik altijd ja.
Propvolle dagen
Dat ging een tijd lang goed, ik voelde me nuttig en gewaardeerd. En eerlijk: het geeft me nog steeds een prettig gevoel dat mensen op mij rekenen. Maar inmiddels begin ik te merken dat het te veel wordt. Mijn dagen zitten propvol en ik hol van het een naar het ander. Ik werk vaker door in de avond, of ik schuif dingen voor me uit omdat ik het simpelweg niet meer bij kan houden. Tegelijkertijd word ik slordiger, ben ik trager met mails en zie ik soms door de bomen het bos niet meer.
Toch blijf ik ja zeggen. Omdat ik het lastig vind om ‘nee’ te zeggen zonder me schuldig te voelen. Omdat ik niet wil dat mensen denken dat ik oncollegiaal ben. Of niet meer meedenk. Ik wil niet degene zijn die ‘moeilijk doet’, terwijl iedereen druk is.
Brandjes blussen
Tegelijk weet ik dat dit geen houdbare situatie is. Mijn hoofd zit vol. Mijn concentratie wordt slechter. En aan het eind van de dag heb ik vaak het gevoel dat ik nergens écht goed aan toe ben gekomen. Dat ik vooral brandjes aan het blussen ben, in plaats van zelf nog iets op te bouwen of af te ronden.
Wat het lastig maakt, is dat het allemaal redelijk ‘kleine’ dingen zijn. Hier een uurtje, daar een overlegje. Op zich prima te doen, denk ik dan. Maar bij elkaar opgeteld vreet het energie en rust. En het schuift mijn eigen werk steeds verder naar achteren.
Geen boze reacties
De laatste weken probeer ik er bewuster mee om te gaan. Als iemand iets vraagt, geef ik mezelf even tijd om na te denken: past dit er écht nog bij? Heb ik ruimte? Soms zeg ik dat mijn planning al vol zit en ik er niks bij kan nemen. Heel feitelijk, zonder allerlei excuses en verontschuldigingen. En eigenlijk gaat dat verrassend goed. Ik krijg geen boze reacties of passief-agressieve opmerkingen. Mijn collega’s begrijpen het vaak prima.
Blijkbaar zat het grootste probleem vooral in mijn eigen hoofd. Ik was bang dat ‘nee’ zeggen zou voelen als falen, of als afhaken. Terwijl het in werkelijkheid gewoon betekent dat ik mezelf serieus neem, en m’n werk ook. Je grenzen aangeven is geen teken van zwakte, leer ik nu, maar juist van inzicht. En als ik eerlijk ben: ik werk beter en ben een leukere collega, als ik niet constant op omvallen sta. Maar ik ben er nog niet. Het blijft soms ongemakkelijk om ‘nee’ te zeggen. Al merk ik wel: hoe vaker ik het doe, hoe normaler het voelt.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
Opgebiecht: ‘Ik draag soms kleding met het kaartje er nog aan en stuur het daarna terug’
Opgebiecht: ‘Ik heb ons stiekem ingeschreven voor een nieuwbouwwoning, ook al wil mijn vriend het niet’
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
