Met een doof kind kun je het sowieso al te doen hebben. Maar wat als een jongetje van zijn vader z’n biologische moeder niet mag zien en diezelfde papa een naar jeugdverleden met zich meezeult? Dan ben je in de film Milano beland.
Het twee uur durende Belgische drama draait vanaf morgen in de bioscoop. Metro zag Milano al voor de Filmrecensie van de Week. Voor doven en slechthorenden heeft de film volgens de makers ‘een aangepaste ondertiteling’. Toen Metro keek was dat nog niet het geval, dus met nogal plat-Vlaams, wat scènes in het Frans en ook nog eens Vlaams gebarentaal, was het nogal opletten geblazen.
Zoon doof, vader nors en onmachtig
De film draait vooral om vader Alain die zijn dove zoon Milano alleen opvoedt. De jongen hoort met een apparaatje nog íets, maar dat is eigenlijk te verwaarlozen. Wie hem ziet, denkt ‘doof’. Alain wil Milano een beter leven geven dan hij zelf ooit heeft gehad. Dat is als wat norse kerel met een matje in z’n nek en woonachtig in een niet zo geweldige buurt (waar het opmerkelijk vaak waait en regent) nogal wat. Al helemaal als de vader-zoonrelatie onder druk komt te staan wanneer Milano zijn biologische moeder wil ontmoeten. Ondanks de beste bedoelingen, nou ja ‘soort van’, worden zijn onmacht en falen steeds meer zichtbaar.
Jonge acteur is echt doof
Wees gewaarschuwd: Milano is behoorlijk zware kost. Die wordt overigens uitstekend geserveerd door Matteo Simoni als vader. Metro ontmoette Simoni al in 2018 in een dubbelinterview met Ali B over de film Patser. Op dat matje in Milano na is hij in zeven jaar tijd maar weinig veranderd. De echte ster in dit drama is echter Basil Wheatley als de dove zoon met vaak ‘lege blik’. Het eerste lachje op zijn gezicht ontdekken we pas na 58 minuten. Opvallend en bijzonder detail: de jongen is werkelijk doof. Of dat hem hielp bij het acteren, kan deze kijker niet goed inschatten. Maar een duim omhoog voor de makers is in elk geval op z’n plaats. Een derde uitstekende prestatie komt op naam van Taeke Nicolaï, als Milano’s biologische moeder Amanda.
Regisseur Christina Vandekerckhove bereidde zich op Milano voor door in Gent een paar dagen te observeren in een school voor dove en slechthorende kinderen. Dat de jonge hoofdrolspeler met geen enkel geluid communiceert en weigert te (leren) praten, legt zij als volgt uit: „Kinderen uit heel onstabiele thuissituaties gaan iets zoeken waar ze wel macht over hebben. En dat is zijn macht. Voor de rest heeft Milano niets te kiezen. Zijn vader is nooit thuis. Er is heel weinig waarin dat jonge kind inspraak heeft gehad. Dus beslist hij ‘ik ga niet praten’. Want de wereld eist dat wel van hem, maar hij wil het niet.” Interessant gegeven, al moesten we dit uit een persmap opmaken een heeft de bioscoopganger die wetenschap (misschien) niet.
Wat als ik zelf…
Terug naar het verhaal van Milano. De eerdergenoemde regisseur wilde een film maken over ‘iemand die anders is’, niet per se over ‘iemand die doof is’. Voor de kijker voelt dat anders, zijn doofheid speelt in alles een rol. Je vraagt je tijdens het kijken ook steeds af hoe iets zou zijn als je zelf doof bent. Fietsen bijvoorbeeld, hoe eng moet dat zijn? Iemand die keihard op je deur bonst: jij hoort het niet. En wat doe je als je je huissleutel kwijt bent en het hoost? Appen en hopen op het beste?
De stiltes in Milano zijn ook tekenend. Als alle kinderen in de schoolkantine van de jongen door elkaar heen kwebbelen, voelt dat bijna aan als herrie. Toch kunnen we Christina Vandekerckhove ook gelijk geven. Doof zijn is gedurende de film niet het hoofdgegeven. Dat is toch echt de (slechte) band tussen vader en zoon. Als pa beseft dat Milano zijn biologische moeder wil leren kennen, is hij vooral bot. „Haal u niets in uw kop, het is alleen wij twee.” En: „Zij is niet zoals wij, zie is niet uw moeder.”
Naar de bios voor Milano?
Richting het einde wordt Milano best heftig en is er wat actie. Maar zoals gezegd: zware kost. De film is goed, heus, en het acteren al helemaal. We schrijven op deze plek echter ook over nieuwe titels om een eventuele gang naar de bios te tippen. Daar twijfelt deze kijker aan. Het drama past beter op de buis of bij een streamingdienst, maar dat zal er gerust wel van komen.
Beoordeling uit 5: 3
De volgende keer lees je in de Filmrecensie van de Week over Freakier Friday. Dat is het komische vervolg op de geliefde film uit… 2003. Jamie Lee Curtis en Lindsay Lohan keren na 22 (!) jaar in hun personages van weleer terug.
Hoever ga je met behandelingen als je ongeboren kind te weinig groeit?
‘Boa’s zijn geen slimme mensen, die moet je behandelen als langzame peuters’
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
