In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Sharon (31), die een relatie kreeg met een man die zichzelf de hoofdprijs vond. „Hij zei dat ‘iemand als ik’ echt een lot uit de loterij had met hem.”
Sharon (31): „Ik ontmoette hem in een restaurant waar ik met vrienden aan het eten was. Het was zo’n gezellige avond. Voor ik het wist, raakten we in gesprek met de mensen die aan de tafel naast ons zaten. Aan die tafel zat ook een leuke man en niet veel later raakten wij aan de praat. Hij was direct, een beetje brutaal ook, en voordat ik het wist had hij zijn nummer in mijn telefoon gezet met de opmerking: ‘Je gaat me toch wel appen.’
Ik dacht: waarom ook niet? Een beetje spontaniteit kan geen kwaad. En eerlijk is eerlijk, toen we eenmaal gingen daten, was het ook echt ontzettend leuk. Hij had een soort zelfverzekerdheid die ik in het begin juist aantrekkelijk vond. Hij was een tikje macho, dat wel, maar ik vond dat ergens wel schattig.
Kleine opmerkingen
Het weekend voordat hij mijn ouders zou ontmoeten, we gingen op dat moment bijna vier maanden met elkaar om, begon hij opeens kleine opmerkingen te maken over ons als koppel. Eerst deed hij dat verpakt als grapje. Hij zei dat ik echt geluk moest hebben met hem als partner. Dat ‘iemand als ik’ echt een lot uit de loterij had met hem. In het begin lachte ik dat nog weg, tot hij steeds vaker zulke opmerkingen begon te maken.
Een week later kwam er weer zo’n opmerking uit zijn mond. Hij zei letterlijk dat ik blij moest zijn dat hij bij me was en dat hij ook zo weg kon zijn als hij dat wilde. Nog geen twee dagen daarna zei hij dat ik met hem een goede deal te pakken had en dat veel vrouwen ‘een moord’ zouden doen voor hem. Hij werd steeds minder charmant. Zeker toen ik er iets van zei. Hij stopte er niet mee; sterker nog, het werd alleen maar erger.
Voelde niet meer gelijkwaardig
Wat mij vooral raakte, was dat onze relatie nooit meer voelde als iets gelijkwaardigs. Het leek steeds vaker alsof ik niet iemand was met wie hij graag samen was, maar iemand die vooral geluk had dat híj bleef. Hij had het steeds meer en meer over dat ‘geluk hebben’. Het begon op een gegeven moment steeds meer te wringen. Want ik ben zelf ook gewoon een leuk iemand, niet iemand die dankbaar moet zijn dat een ander in mijn buurt blijft.
Na een halfjaar was ik het helemaal zat. Ik merkte steeds vaker dat ik me kleiner voelde worden in onze gesprekken. Alsof alles wat ik zei of deed toch een beetje door hem werd gewogen. En dat is niet hoe ik een relatie wil. Toen hij na een etentje weer zo’n gekke opmerking maakte, dacht ik: dit is niet stoer of grappig meer, dit is gewoon niet oké.
Eigen opmerking viel niet goed
Toen ik hem vertelde dat ik het niet meer zag zitten met hem, had hij opeens niet zo’n grote mond meer. De dagen daarna kreeg ik nog meerdere berichten van hem met de vraag of ik hem wilde vergeven, maar nee. Ik appte hem dat hij met mij een goede deal te pakken had, waar veel andere mannen ‘een moord’ voor zouden doen, en dat hij dus pech had. Ik denk dat die opmerking, nota bene zijn eigen opmerking, niet goed viel, want direct na het lezen ervan blokkeerde hij mij.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
- Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
- Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
- Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
- Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’
