Iedere ouder kent het moment: je baby begint te huilen en je twijfelt. Meteen oppakken, of even wachten? Over het antwoord op die vraag wordt al tientallen jaren gediscussieerd door psychologen. Nieuwe onderzoeksresultaten gooien opnieuw olie op het vuur.
Een studie in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Child Psychology and Psychiatry geeft antwoord op of het af en toe laten huilen van een baby schadelijke gevolgen heeft voor de ontwikkeling van het kind of de band met de moeder.
Twee kampen in de psychologie
De onderzoekers gingen uit van twee stromingen binnen de psychologie over hoe ouders moeten omgaan met huilende baby’s.
Aan de ene kant staat de hechtingstheorie. Die stelt dat ouders snel moeten reageren als een baby huilt. Door direct te troosten zou een kind een veilige band met de ouder opbouwen. Die band helpt kinderen later om de wereld met vertrouwen te verkennen.
Aan de andere kant staat een meer gedragspsychologische benadering. Daarin wordt gedacht dat onmiddellijk troosten van een kind het huilen juist kan versterken. Als huilen altijd meteen aandacht oplevert, zou een baby dat gedrag vaker gebruiken. Door soms even te wachten, zouden kinderen leren zichzelf te kalmeren.
Onderzoekers van de University of Warwick wilden weten wat er in de praktijk gebeurt.
Baby’s even laten huilen
Voor het onderzoek werden baby’s en hun moeders gevolgd vanaf de geboorte tot een leeftijd van 18 maanden. In die periode hielden de onderzoekers bij hoe ouders omgingen met huilen.
Moeders gaven op verschillende momenten aan of zij hun baby nooit, soms of regelmatig even lieten huilen. Ook noteerden ze hoe vaak en hoelang hun baby huilde op verschillende momenten van de dag.
Toen de kinderen 1,5 jaar oud waren, keken onderzoekers naar hun gedrag en ontwikkeling. Dat gebeurde via vragenlijsten voor ouders, maar ook via observaties van onafhankelijke onderzoekers die de peuters tijdens speelmomenten beoordeelden.
Daarnaast werd gekeken naar de band tussen moeder en kind met een bekende psychologische test waarbij wordt geobserveerd hoe een peuter reageert als een ouder even de kamer verlaat en daarna terugkomt.
Geen verschil in ontwikkeling of hechting
De resultaten waren opvallend: baby’s die soms even moesten huilen, ontwikkelden zich niet anders dan baby’s die direct werden getroost. Ook werd geen verschil gevonden in de emotionele band tussen moeder en kind.
Sterker nog: baby’s die vlak na de geboorte af en toe even huilden, bleken als ze drie maanden oud waren, gemiddeld minder vaak te huilen. En als ouders rond drie maanden iets vaker wachtten met reageren, duurde het huilen op latere leeftijd gemiddeld korter.
Volgens de onderzoekers past dit bij hoe ouders hun gedrag meestal vanzelf aanpassen naarmate een baby ouder wordt.
Kritiek
Niet iedereen is overtuigd. Andere psychologen uitten kritiek op de conclusies van de studie. Zij wijzen erop dat huilen voor baby’s een belangrijke manier is om hun behoeften kenbaar te maken.
Volgens deze onderzoekers kan het negeren van huilen mogelijk leiden tot meer stress bij baby’s. In theorie zouden verhoogde stresshormonen invloed kunnen hebben op de ontwikkeling van de hersenen, maar dat laat onderzoek niet zien.
Ook kan de term ‘laten huilen’ door ouders verschillend zijn geïnterpreteerd: de ene ouder denkt misschien aan een baby alleen laten in de kamer, terwijl een ander het ziet als even wachten terwijl je naast je baby zit.
Onderzoekers verdedigen hun conclusies
De onderzoekers achter de studie benadrukken dat hun werk geen advies is om baby’s te negeren. Hun bevindingen laten alleen zien dat ouders die soms even wachten met reageren, hun kinderen daarmee niet schaden.
Volgens hen speelt vooral de algemene zorg en aandacht in het dagelijks leven een rol bij het opbouwen van een veilige band. Een baby die niet direct wordt opgepakt bij elk huiltje, groeit dus nog steeds op in een warme en responsieve omgeving.
Meer onderzoek nodig
Omdat het lastig en ethisch ingewikkeld is om ouders willekeurig een opvoedstijl op te leggen, blijven studies naar dit onderwerp grotendeels gebaseerd op observaties. Daardoor blijft er ruimte voor discussie.
Toekomstig onderzoek moet bijvoorbeeld beter kijken naar verschillende soorten huilen, zoals nachtelijk wakker worden of onrust overdag. Ook kan het helpen om precies te volgen hoe ouders reageren als hun baby huilt.
Voorlopig lijkt de boodschap vooral geruststellend: ouders reageren op verschillende manieren op huilen, en in de meeste gevallen groeien baby’s daar gewoon goed bij op.
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
