‘Voor taakjes thuis vroeg ik al geld’

Waar de één op 30-jarige leeftijd nog studeert of dagelijks naar de baas op kantoor rijdt, bedenkt een ander op haar 18e jong en ondernemend te worden en haar kledingpassie om te zetten in een eigen merk. Dat deed Saar door haar laatste 100 euro uit te geven aan vintage jasjes, die zij met haar zusjes transformeerde tot blazers met denim-mouwen. De verkoop via Instagram werd direct een succes.

Twee jaar later draait Saar fulltime haar eigen kledingbedrijf, Unnamed the Brand, met eigen ontwerpen. Haar kleding laat zij inmiddels professioneel produceren, in plaats van thuis aan de keukentafel ‘dingen te maken’. Saar organiseert pop-upwinkels, waarbij ze op een tijdelijke plek korte tijd haar kleding verkoopt, maar haar winkel is vooral online te vinden.

Hoe krijg je het ondernemen op heel jonge leeftijd allemaal voor elkaar? Dat vraagt Metro regelmatig aan een jongere in Jong en Ondernemend. Deze keer aan Saar, een jonge meid die behoorlijk goed weet wat ze wil.

Saar in Jong en Ondernemend

Naam: Saar Goedegebuur
Leeftijd: 21
Komt uit: geboren in Rotterdam
Woont in: „Nog steeds Rotterdam, Kralingen. Ik heb ook geen plannen om ergens anders heen te gaan.”
Functie: sinds drie maanden fulltime eigenaar van Unnamed the Brand („ik deed de kleding er naast school en baantjes altijd wel bij, maar dat werd te veel”)
Aantal medewerkers: nog geen
Studie na de middelbare school: „Een mbo-opleiding e-commerce. Ik heb de middelbare niet afgemaakt. In de coronajaren lag ik zo enorm achter, dat ik er helemaal geen zin meer in had. Ik ben zo’n eigenwijs type dat bij geschiedenis dacht ‘hier ga ik allemaal niks mee doen’. Alleen bij economie dacht ik er iets aan te hebben, dat vond ik ook leuk. Bij e-commerce met de specialisatie websitebouw en visual design zat ik gelukkig wel helemaal op m’n plek, in tegenstelling tot nog twee jaar niks doen op de havo. Ik heb mijn eigen site zonder hulp gebouwd.”

Van afwassen bij de poffertjes tot jong en ondernemend

Wat voor bijbaantjes heb je voor Unnamed the Brand gehad?

„Ik heb in kledingwinkels en heel lang in een sportwinkel gewerkt. Winkels waren voor mij het leukst, in tegenstelling tot de horeca. Daar ben ik veel te onhandig voor. Stages heb ik ook bij kledingwinkels gelopen. En toen ik 14 was heb ik afgewassen in een poffertjesrestaurant.”

Waarom besloot je ooit je laatste geld aan de eerder genoemde vintage jasjes uit te geven?

„Ik ben altijd creatief geweest en kon al op jonge leeftijd met een naaimachine overweg. Mijn kleding maakte ik vaak zelf en dat vonden mensen leuk. Ik wilde altijd al iets met kleding doen, maar ga op je 18e maar eens een kledingbedrijf opzetten. Toch begon ik door die jasjes een paar items, die ik op Instagram dropte, te verkopen. Het was telkens binnen een paar minuten verkocht. Dus ik dacht ‘hey… dit is handel’.

Het probleem was dat ik het zelf maakte en dat dat al snel niet meer te doen was. Ik ben nu eenmaal geen fabriek en kan in m’n eentje niet meer maken dan ik al deed. Tot in de late uren zat ik jasjes te maken. Toen besloot ik al mijn geld op te sparen en maar van een klein beetje geld te leven. Zo hoefde ik het uiteindelijk niet meer zelf te maken en kon ik het laten doen. Nu kan ik focussen op ontwerpen en zo unieke kleding bedenken en verkopen, waarbij mensen denken: oh, dat is van Unnamed the Brand. Zo maakte ik een streepjesshirt met twee verschillende helften, dat hadden mensen nog nergens gezien.”

Met zweethandjes turen naar de Shopify-app

Wat ooit met blazers begon is inmiddels veel meer dan dat geworden?

„Ja, vesten, broeken, jassen, shirts. Voor de komende lente/zomer is het weer groter geworden. In het begin had ik één shirt in twee verschillende kleuren. Je moet er toch honderd of tweehonderd afnemen, dat was voor mij toen superveel en ook wel eng. Gelukkig heeft het goed uitgepakt.”

Kun je het gevoel terughalen dat iemand die je niet kende iets van je kocht?

„Ja, steeds als ik iets nieuws dropte. Dat zat ik live te kijken op de Shopify-app op mijn telefoon en met zweethandjes te wachten. Als er dan mensen online in je winkel zijn, geeft dat een heel goed gevoel. Als er dan ook een bestelling binnenkomt, is dat toch een mooie bevestiging dat die klanten mijn kleding dus echt leuk vinden. Jong en ondernemend zijn gaat met pieken en dalen hoor, in het begin heb je soms geen bestellingen. Dan kun je even denken ‘ik stop er maar mee, ik heb het even gehad’. Maar als je dan weer de bevestiging krijgt dat je het goed doet, geeft dat opnieuw motivatie om door te blijven gaan.”

Kun je van je onderneming nu leven?

„Zeker. Ik betaal mezelf echter niet veel uit, want ik vind het op dit moment belangrijk om te blijven investeren. Bovendien woon ik nog thuis bij mijn ouders, dus ik heb niet veel nodig. In m’n eentje iets kopen in Rotterdam, wordt lastig. Dan besteed ik het geld toch liever aan een eigen kantoorruimte.”

Voormalig hockey-international Noor Omrani als model voor Saar (Omrani is ook een vriendin):

Klanten uit Tilburg naar de pop-upwinkel

Vertel eens over de pop-upwinkels?

„Ja, dat is zo leuk. Je ziet mensen die je niet kent, maar die jouw merk wel kennen. Het is echt leuk om dat te horen van vreemden en dat ze daarvoor bijvoorbeeld helemaal uit Tilburg komen.”

Blijf je bij af en toe dat pop-upidee in plaats van een fysieke winkel?

„Voorlopig wel. Ik heb nu net een eigen kantoor, dat was de volgende stap die gemaakt moest worden. Een winkel is iets voor ‘misschien ooit’. Online zal volgens mij altijd groter zijn en daar wil ik ook nog groeien. De concurrentie is daar wel groter, maar het bereik ook. Een winkel lijkt me hartstikke leuk, maar het betekent ook extra werk, meer gedoe en extra stress. Ik sluit het echter niet uit.”

Als je aan tante Annie op een verjaardag moet vertellen hoe jouw werkdag eruit ziet, wat vertel je haar dan?

„Het verschilt, maar ik heb een soort autistisch ritueel van dingen op vaste tijden doen, zoals op maandag en dinsdag alles klaarzetten voor socials en e-mailmarketing. Daar stop ik de hele week qua bedenken en maken veel tijd in. Mijn doelgroep is vooral op Instagram en TikTok te vinden, die zijn hele dagen aan het scrollen. Voor hen moet je actief blijven en influencers regelen. Het versturen van bestellingen hoort er natuurlijk bij, maar mijn zusjes helpen met inpakken.

Verder ben ik altijd bezig met nadenken over nieuwe collecties. Soms gaat dat even niet, omdat het creatieve brein de ene dag beter werkt dan de andere. Het is een beetje van alles. Als je met meerdere mensen met een mening werkt, gaat het misschien wat gemakkelijker. Dat is voor later. Nu neem ik het risico, door bijvoorbeeld voor blauw en een printje te kiezen en dan te hopen dat het aanslaat bij de klanten.”

Als jij erin gelooft, dan ben je toch al een heel eind als je jong en ondernemend bent?

„Dat is waar hoor. Ik heb zelf best wel een aparte kledingstijl, niet zo basic, wat veel mensen dragen. Sommigen vinden bepaalde items ook wel apart, maar dan zeg ik inderdaad: het is wat ík wil. Ik wil geen bedrijf hebben dat kleding ‘voor iedereen’ maakt. Unnamed the Brand is er voor fashion meiden die het heel leuk vinden om er anders dan normaal uit te zien.”

Jong en ondernemend geworden door opa

Waar komt jouw ondernemersbloed vandaan? Zit dat in je familie?

„Niet per se van mijn ouders, zij hebben nooit een eigen bedrijf gehad. Het zijn wel harde werkers trouwens. Het komt eerder van mijn opa. Opa had een vleesbedrijf waarmee hij aan de groothandel en ook aan restaurants leverde. Ja, opa was binnen de familie de enige ondernemer. Doorzettingsvermogen heb ik van mijn vader denk ik. Hij is ook iemand die gewoon durft. Verder wil ik al geld verdienen vanaf dat ik een jaar of 12, 13 was. Ik was het hele jaren kralen aan het rijgen om op Koningsdag kettinkjes te verkopen. Dan had ik op één dag zo een paar honderd euro bij elkaar.”

Hoelang moest je voor het zelfde bedrag afwassen in het poffertjesrestaurant?

„Héél lang. Een jaar? Haha. Ik vond dat ik altijd iets moest verdienen als ik wat deed, ook als ik thuis iets moest doen. Als ik een taakje kreeg, dacht ik meteen ‘wat krijg ik daar dan voor?’. Ja, ik moest er wel wat geld voor hebben, een taakje deed ik niet zomaar. Ja, dat klinkt best erg, maar dat zat al vroeg in me.”

Heb je om jong en ondernemend te kunnen zijn, zelf alles moeten leren en doen? Of heb je tips en financiële middelen van anderen gekregen?

„Ik heb één stage gelopen waar ik, ook op het gebied van ontwerpen, echt veel heb geleerd. Het ging wel om mannenkleding, maar toch. Daar heb ik zoveel goede dingen meegekregen, denk ook aan marketingstrategieën. Ik dacht er vaak ‘ah, zó doe je dat’. De mensen bij dat bedrijf hebben me heel goed geholpen, ik mocht alles vragen. En dan heb je natuurlijk de zaken als de belastingaangifte. Toen ik 18 was, had ik nog geen idee. Gelukkig heeft de beste vriend van mijn vader een eigen bedrijf in boekhouden. Ik vind dat echt een ramp, dus hij doet de financiën voor mij.”

Vijf shirts op voorraad, vijftienhonderd besteld

Wie jong en ondernemend is, kan op z’n pad hobbels en valkuilen tegenkomen. Hoe ging het bij jou?

„Als ik er nu over nadenk, dan heb ik nog nooit echt een zware tegenslag gehad. Ik heb heus weleens iets gemaakt wat niet verkocht, dat ik met honderd shirts bleef zitten. Andersom heb ik ook vijf shirts gehad, terwijl er vijftienhonderd aanvragen kwamen. Dat is echter niet zozeer een probleem, maar meer vervelend voor de klanten en balen achteraf. Bij mijn eerste pop-up had ik dat ook, omdat ik de verwachting ervan voor mezelf niet zo groot had gemaakt. Dan zou het alleen maar kunnen meevallen. Maar ja, toen was ik eigenlijk te snel uitverkocht.”

Als je net bezig bent, kun je snel vervallen in een 80-urige werkweek. Hoe is dat bij jou?

„Eigenlijk ben ik altijd aan het werk. Als ik op zaterdag niets te doen heb, ga ik ook aan de slag. Zo gaat dat, of tenminste, zo ben ik. Even Instagram bijwerken, nog even dat doen. Ik klaag er verder nooit over, want ik vind het alleen maar leuk. In principe zou ik in het weekend mijn laptop weg kunnen leggen, maar dat doe ik niet. Als er in de avonduren een mailtje binnenkomt, kan ik het niet laten om te reageren.”

Nieuw energie om jong en ondernemend te zijn

Als je wel tijd voor jezelf hebt, want vind je dan leuk om te doen?

„Ik sport een keer of vijf, zes in de week. Dan ga ik naar de sportschool of ga ik hardlopen. Verder ga ik vaak weg, een paar daagjes naar een stad. Ik kom vaak in Parijs en Londen en probeer dat altijd te plannen. Verder heb ik hele leuke vriendinnen waarmee ik graag uit eten ga. Van hen krijg ik energie om weer aan een nieuwe week te beginnen.”

Wat is je levensmotto?

„Heel standaard misschien, maar ik vind het heel belangrijk dat ik iets doe wat ik leuk vind. Misschien stopte ik daarom ook wel met de middelbare school. Elk kind vindt school misschien stom, maar ik… het ging er gewoon niet in. Zelf dingen leren vond ik veel beter dan een havo-papiertje. Gelukkig waren mijn ouders er oké mee.”

Als er nu in Kralingen een klein Saartje loopt die net als jij jong en ondernemend wil worden, wat zeg je haar dan?

„Zelf ben ik iemand die in het moment leeft, dus ik zeg dan: wat goed voelt, moet je doen. Natuurlijk moet je ook over je toekomst nadenken, maar toch vind ik keuzes maken over dingen die goed voelen het belangrijkst. En gaat het een keer mis? Dan is dat zo. Je leert overal van, ook van dingen die mis gaan. Zo haal je het meeste uit jezelf.”

Meer artikelen van de rubriek Jong en Ondernemend lezen? 

Reacties